و بگوئيد گرويديم به خدا ( 136 - البقره ) . در كافى است ( ج 1 ص 415 ) و در عياشى ( ج 1 ص 67 ) از امام باقر ( ع ) جز آن نيست كه مقصود از آن على ، فاطمه ، و حسن و حسين باشد و پس از آنان در باره ائمه هم رواست سپس خدا به همه مردم برگشته و فرموده اگر بگروند بمانند آنچه بشما گرويديد تا آخر آيه . آنچه بما فرود شده قرآنست و آنچه بابراهيم صحف است و اسباط نواده‌هاى يعقوبند و آنچه بموسى و عيسى دادند توراتست و انجيل . . . در من لا يحضره الفقيه در سفارشهاى امير المؤمنين است به پسرش عليهما السلام كه : واجب شده بر زبان اعتراف و تعبير از آنچه دل بدان بسته است و خدا فرمود : بگوئيد « آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا » الآية . . . پس جز اين نيست كه آنان در شقاقند ، در مجمع البيان ( ج 1 ص 218 ) از امام صادق عليه السّلام است كه يعنى در كفرند و اصل معنايش كشمكش است كه هر كدام بسوئى كشند جز سوى آن دسته ديگر . . پس هر كه كفر ورزد به طاغوت ( 256 - البقره ) در مجمع البيان ( ج 2 ص 364 ) از امام صادق عليه السّلام كه آن شيطانست . من گويم : از اخبار بسيارى بدست آيد كه شامل همه معبودان جز خداست ، از بت و امام گمراهى يا جلوگيرى از دين خدا و معنى سركشى دارد و در تفسير على بن ابراهيم است كه آنانند كه حق آل محمد را غصب كردند . و باور دارد خدا را بيكتائى و باور دارد رسولان را بحلقه استوارى چسبيده و خود را نگهداشته با تمسك به حق از نظر درست و دين پايدار . در كافى است ( ج 2 ص 14 ) كه آن ايمان بخداى يكتا و بىشريك است . و از امام باقر عليه السلام كه دوستى ما خاندانست كه بريده نشود . در معانى الاخبار ( ص 368 ) از پيغمبر ( ص ) كه هر كه دوست دارد بچسبد بحلقه استوار كه بريده نشود بايد بچسبد بولايت برادرم و وصيم على بن ابى طالب ( ع ) كه هلاك نشود هر كه دوستش دارد